Driver’s Seat #7

Leestijd: 7-8 minuten

Nieuwsgierigheid is het nieuwe goud

Ik zie het thuis elke dag bij mijn kinderen (fans van het Jeugdjournaal). Die kunnen oprecht nieuwsgierig zijn naar alles. Waarom iets werkt. Waarom iets zo heet. Waarom iemand iets doet. Waarom de wereld is zoals hij is. En als je antwoord geeft, komt er vaak meteen een nieuwe vraag achteraan. Dat vind ik mooi.

Kinderen hebben nog weinig gêne in hun nieuwsgierigheid. Ze zijn niet bezig met of een vraag slim klinkt. Ze willen gewoon begrijpen.

Ergens onderweg raken wij volwassenen dat deels kwijt. Niet omdat de wereld minder interessant wordt, maar omdat we leren functioneren. We leren antwoorden geven. Efficiënt zijn. Zeker overkomen. Niet te vaak twijfelen. In werk wordt nieuwsgierigheid vaak pas gewaardeerd als het direct iets oplevert. Zonde.

Want juist nu denk ik dat nieuwsgierigheid één van de belangrijkste eigenschappen is die je kunt hebben. De wereld verandert snel. Technologie maakt kennis steeds toegankelijker. AI raakt inmiddels bijna alle “kantoorbanen”. Bij agencies, merken, operators, mediabedrijven en consultancy organisaties. Iedereen die werkt met informatie, keuzes, teksten, analyses, plannen, klanten of ideeën krijgt ermee te maken.

In zo’n wereld verschuift het onderscheid. Minder naar wie de meeste informatie bezit. Meer naar wie de beste vragen stelt. Wie verbanden ziet. Wie wil begrijpen waarom iets werkt, waarom iets schuurt en waarom een oplossing op papier logisch lijkt, terwijl er in de praktijk weinig beweegt.

Volgens mij is nieuwsgierigheid het nieuwe goud.

The cure for boredom is curiosity. There is no cure for curiosity” - Dorothy Parker.

Het theoretische kader

Francesca Gino schreef in Harvard Business Review over The Business Case for Curiosity. Zij beschrijft nieuwsgierigheid als een kracht die mensen helpt betere beslissingen te nemen, creatiever te denken, opener samen te werken en beter om te gaan met onzekerheid. Wat mij aanspreekt, is dat zij nieuwsgierigheid behandelt als iets dat direct raakt aan performance, leiderschap en innovatie. Geen sympathieke bijzaak, maar een professionele kwaliteit.

Ian Leslie schrijft in Curious: The Desire to Know and Why Your Future Depends On Itdat nieuwsgierigheid geen vast bezit is. Je kunt het trainen of laten verslappen. Hij noemt het een mentale spier die onderhoud nodig heeft. Die gedachte vind ik sterk. Je bent niet simpelweg nieuwsgierig of onnieuwsgierig. Je kunt nieuwsgierigheid voeden door te lezen, te luisteren, vragen te stellen, andere werelden op te zoeken en jezelf regelmatig uit je vaste denksporen te halen.

Ook Bernard Marr koppelt nieuwsgierigheid in Future Skills aan continu leren. In een wereld waarin vaardigheden sneller verouderen, wordt het vermogen om steeds opnieuw te leren essentieel. Wat je vandaag weet, kan morgen nog steeds waardevol zijn, maar alleen als je blijft onderzoeken of je kennis nog past bij de context waarin je werkt.

Mooi vond ik ook dat Adformatie een artikel publiceerde met de titel De toekomst is niet voor de jongsten, maar voor de nieuwsgierigsten. Dat raakt voor mij precies de kern. Leeftijd, ervaring en toegang tot tools zijn niet genoeg. De professional die blijft leren, vragen en onderzoeken, heeft een grotere kans om relevant te blijven.

Voor mij komt in al die invalshoeken hetzelfde terug. Nieuwsgierigheid is geen los talent op een lijstje. Het is een houding waarmee je de wereld tegemoet treedt.

Wat AI leuker maakt

Veel gesprekken over AI gaan over bedreiging. Banen. Urenmodellen. Marges. Productiviteit. Verdienmodellen. Dat zijn logische onderwerpen, zeker voor agencies. Het traditionele businessmodel staat onder druk. Het urenmodel is niet meer heilig en volgens de geleerden zelfs dood, terwijl een nieuwe standaard nog niet echt geaccepteerd is.

Maar dat is niet het enige verhaal. AI maakt werk ook leuker voor mensen die graag willen begrijpen.

Een vraag hoeft minder vaak te blijven hangen. Je kunt sneller een nieuw onderwerp induiken. Je kunt iets laten uitleggen, vergelijken, samenvatten, uitwerken, omdraaien of toetsen. Je kunt een idee dat normaal ergens in je hoofd blijft zweven, meteen concreter maken. Dat vind ik interessant.

Nieuwsgierigheid krijgt ineens meer snelheid. Waar je vroeger eerst moest zoeken, lezen, downloaden, bellen en vergelijken, kun je nu veel sneller beginnen. Een onbekend onderwerp is minder ver weg. Een eerste gedachte hoeft minder lang vaag te blijven. Een zijpad is makkelijker te volgen.

Dat maakt nieuwsgierigheid actiever. Je hoeft niet alleen nieuwsgierig te zijn. Je kunt iets met die nieuwsgierigheid doen.

Goede vragen worden waardevoller

Generative AI maakt bijna alles maakbaar. Maar maakbaar is niet hetzelfde als waardevol, waar of juist. Dat blijft voor mij een belangrijk onderscheid.

AI kan een tekst schrijven. Een strategie opzetten. Een analyse maken. Een beeld genereren. Een voorstel structureren. Een klantsegment uitleggen. Een eerste richting geven. Maar daarna begint het echte werk. Klopt het? Past het bij de situatie? Is het scherp genoeg? Mist er context? Is het onderscheidend? Is dit wat je als mens, merk of organisatie zou moeten willen?

Daar komt nieuwsgierigheid terug.

Ik merk dat zelf ook. AI kan mij razendsnel op weg helpen, maar de waarde ontstaat vaak daarna. In het bijsturen. Juiste input geven. In het herkennen van wat te algemeen is. In het toevoegen van context, het wegsnijden van onzin. Het toetsen van bronnen. In het stellen van de volgende vraag. Blijf kritisch op de output.

In een wereld waarin antwoorden goedkoper worden, worden goede vragen duurder.

Kennis blijft belangrijk

Ik geloof daarom dat kennis niet minder belangrijk wordt. Eerder anders belangrijk.

Prompten zonder kennis levert vaak een ogenschijnlijk goede richting op. Zonder inhoudelijk oordeel zie je alleen niet goed genoeg waar je moet ingrijpen. Je moet herkennen wat ontbreekt, welke aanname te makkelijk is, waar de nuance mist en wanneer iets professioneel klinkt, maar inhoudelijk onvoldoende is. Daar wordt ervaring waardevol.

Een goede senior hoeft minder zelf te produceren, maar wordt belangrijker in richting, kwaliteit en oordeel. Niet als controleur op alles, wel als iemand die ziet wat echt goed is. Voor juniors wordt de vraag anders. Veel junior werk was vroeger leerwerk. Eerste analyses maken. Eerste voorstellen schrijven. Eerste research doen. Eerste varianten uitwerken. Dat werk was soms saai, maar je leerde kijken. Je leerde fouten maken. Je leerde feedback krijgen. Je leerde waarom iets net niet scherp genoeg was.

Als AI een deel van dat werk overneemt, ontstaat een nieuwe vraag. Waar ga je dan leren? Wie stuurt je bij? Hoe word je inhoudelijk zo goed dat je advies waardevoller is dan een prompt van iemand zonder vakkennis?

Adformatie schreef dat één op de drie junioren met nul tot vijf jaar werkervaring zichzelf binnen vijf jaar ziet vertrekken uit de reclame industrie. In hetzelfde stuk wordt benoemd dat junior functies al langer afnemen, mede door AI en automatisering, waardoor starters minder instroommogelijkheden hebben en zich lastiger kunnen ontwikkelen.

Dat is een serieus signaal.

Ik hoef dat probleem hier niet op te lossen om het te benoemen. Maar het maakt nieuwsgierigheid voor jonge professionals wel belangrijker. Wachten tot een organisatie je rustig opleidt, wordt waarschijnlijk minder vanzelfsprekend. Je zult actiever moeten leren, sneller moeten verdiepen en AI moeten gebruiken om jezelf sterker te maken. Maar je hebt daar zelf een rol in. Het kan dus ook iets positiefs hebben.

De nieuwsgierige junior kan sneller leren dan ooit. Niet door AI het werk te laten doen, maar door AI te gebruiken als sparringpartner. Waarom werkt dit? Wat mis ik? Welke alternatieven zijn er? Wat zou een expert hierop zeggen? Waar kan dit fout gaan? Wat is een beter voorbeeld?

Zo wordt AI geen snelkoppeling om denken over te slaan, maar een manier om sneller te leren denken.

Een leerschool voor nieuwsgierigheid

Toch vind ik het bureauvak in deze discussie interessant. Niet omdat daar automatisch de oplossing ligt. Juist deze sector voelt de spanning van AI, veranderende klantverwachtingen en druk op het traditionele urenmodel misschien extra sterk. Maar het is wel een vak waarin veel werelden samenkomen. Klanten, merken, technologie, creatie, commercie, gedrag, media en cultuur. Je ziet veel vraagstukken naast elkaar en leert snel patronen herkennen.

Dat maakt het nog steeds waardevol voor nieuwsgierige mensen. Je wordt gedwongen om steeds opnieuw te begrijpen wat er speelt. Bij een klant, in een markt, in een team, in een doelgroep. Voor mij zit daar de aantrekkelijkheid. In de breedte van wat je ziet, leert en met elkaar verbindt.

Nieuwsgierigheid opent de deur naar betere vragen, sneller leren en scherpere keuzes.

Mijn visie

Mijn visie is simpel: nieuwsgierigheid brengt je verder, waar het ook naartoe gaat.

Nieuwsgierigheid begint bij accepteren dat je het antwoord nog niet volledig hebt. Dat maakt het krachtig. Nieuwsgierige mensen blijven bewegen. Ze blijven leren. Ze leggen verbanden tussen werelden die voor anderen los van elkaar lijken te staan. Ze nemen minder snel genoegen met antwoorden die alleen logisch klinken. Dat vind ik de interessante kant van deze tijd.

AI raakt ons werk, onze verdienmodellen, onze manier van leren, onze keuzes en uiteindelijk ook onze verantwoordelijkheid als mens en professional. Wie vanuit één discipline blijft kijken, mist steeds vaker een deel van het verhaal. Nieuwsgierigheid helpt om die werelden aan elkaar te knopen.

En het mooie is: je kunt nu nieuwsgieriger worden.

Niet alleen omdat er meer te ontdekken is, maar omdat het makkelijker is geworden om je nieuwsgierigheid direct te volgen. Je kunt sneller onderzoeken, vergelijken, verdiepen en uitproberen. Je kunt een onderwerp openen dat je eerst had laten liggen. Je kunt sneller van vraag naar inzicht naar actie. Dat vind ik vrolijk aan deze tijd: de wereld wordt complexer, maar ook opener.

Waarom ik dit interessant vind

Ik vind dit onderwerp interessant omdat het raakt aan werk, leiderschap en persoonlijke ontwikkeling tegelijk.

In mijn werk ontstaan de beste gesprekken vaak wanneer iemand oprecht wil begrijpen wat er speelt. Niet alleen aan de oppervlakte, maar onder de vraag. Waarom loopt iets vast? Waarom maakt een team geen keuze? Waarom voelt een propositie logisch, maar raakt hij de markt niet? Waarom is een klant tevreden over het werk, maar ontstaat er toch geen groei? Dat soort vragen vraagt nieuwsgierigheid. Benieuwd hoe ik kan helpen? Laten we eens afspreken om elkaar in nieuwsgierigheid te ontmoeten.

Voor mij zit daar veel energie. In dingen willen begrijpen. In werelden aan elkaar knopen. In nieuwe onderwerpen induiken. AI versterkt dat. Een gedachte kan sneller worden onderzocht. Daarna begint het echte werk: scherper kijken, beter kiezen, menselijker maken.

Uiteindelijk maakt AI mij eigenlijk nieuwsgieriger. Het traint die spier vaker, merk ik. Ik zoek meer op, krijg meer gedaan en vind het leuk om dingen te weten die ik daarvoor nog niet wist. Misschien is dat uiteindelijk precies de houding die deze tijd vraagt. Niet doen alsof we al precies weten waar deze golf van verandering ons brengt, maar nieuwsgierig genoeg blijven om mee te bewegen, te leren en scherper te kijken.

En dan zien we wel waar het ons brengt.

Ook daar ben ik eigenlijk best nieuwsgierig naar.

—

Ik ben Rens. Fractional CCO voor agencies in marketing, media en e-commerce. Met Driver’s Seat schrijf ik regelmatig over business en leiderschap. Over wat het vraagt om zelf achter het stuur te zitten als het gaat om keuzes, richting en verantwoordelijkheid. Ik schrijf op eigen titel en put daarbij discreet uit eigen ervaring, uit wat ik lees, hoor en vind.